De vakantie is die wonderlijke periode waarin de tijd zich niets aantrekt van klokken.
‘Hoe laat is het?’ vroeg de bijna-zestienjarige toen hij met zijn haar nog in slaapstand de trap af sjokte.
‘Half twee.’
‘’s Ochtends?’
Hij is het levende bewijs dat een mens prima kan overleven op zuurstof en groepsapps, zolang niemand aan de deur rammelt. Een gemist ontbijt kun je volgens hem uitstekend inhalen met een zak pindaknabbels tussen lunch en avondeten.
Soms moet je de lethargie doorbreken met een stukje gezonde rivaliteit. Dus reden we naar een bedrijventerrein in Zoetermeer dat met gemak een gooi doet naar de titel ‘Meest Deprimerende Locatie van Nederland’. Het zag eruit alsof zelfs de straatverlichting therapie nodig had.
‘Dit is toch geen leuke plek?’
‘Binnen wel,’ zei ik met de overtuiging van iemand die al betaald heeft.
Gelukkig had ik gelijk. Binnen heerste pure adrenaline.
We verdeelden het gezin in Team Rocket en Team Boem en streden in tweeëntwintig kamers vol wiskundige hersenkrakers en fysieke uitdagingen die pijnlijk duidelijk maakten dat mijn ‘middelbare flexibiliteit’ inmiddels een eufemisme is. Er werd strategisch gefluisterd, ongeduldig gefoeterd en bovenal: genoten met die diepe, onversneden teugen die je alleen krijgt als je je kinderen ziet strijden om de eer.
Thuis juichten we voor legendarische prestaties op de Olympische Spelen, terwijl we ons collectief ergerden aan commentatoren die elk succes in een ‘jongensboek’ probeerden te persen.
‘Hallo, waar blijft het meisjesboek?!’ vroeg de dochter van veertien zich af bij de successen van Kok, Leerdam en Groenewoud.
En dan het klussen. Want dat hoort ook bij de vakantie. Het begint altijd onschuldig: een deurpost schuren. Maar onze honderd jaar oude jaren-dertig-deuren bestaan inmiddels uit meer spaanplaat en houtvuller dan hout. En als we die leuninghouder vervangen, kunnen we ze net zo goed allemaal doen. En als we toch schilderen, kunnen we net zo goed behangen. En als we toch behangen, kunnen we ook net zo goed de badkamer aanpakken. Voordat je het weet kun je net zo goed verhuizen.
We lunchen met wafels. Dat kan gewoon. En zo klussen, spelen, dromen en eten we ons door een vakantie waarin de tijd stil staat, tot ineens de dagen op zijn.
‘Wanneer begint school weer?’
‘Maandag.’
‘Duurt dat nog lang.’
‘Dat is morgen.’
‘Oh. Eten we vanavond pannenkoeken?’
Welja, waarom ook niet?
