Het is weer die tijd van het jaar waarin de middenstand ons wil influisteren dat we al druk aan de kerstkransen moeten, maar rustig aan, mensen. Laat Sinterklaas eerst even zijn schoenen uitzetten. Ik moet zelf nog een paar cursussen rijm verzorgen, en thuis zitten we nog tot onze oksels in de jaarlijkse kartonstorm.
Wij doen aan surprises. Dat betekent: karton stapelen alsof het goud is, pakketbezorgers behandelen als halfgoden, en dozen vereren om hun verpakking, niet hun inhoud. Er zijn in ons huishouden simpelweg niet genoeg scharen om zes creatieve geesten te bedienen. De cocktailprikkers zijn al een week onvindbaar. Waarschijnlijk leiden ze een nieuw leven als Fortnite lama of bevinden ze zich in een parallel universum van frikandelbroodjes. En het huis ruikt naar lijm, verf en geheimzinnigheid. Een soort escape room, maar dan eentje waar je niet uit wíl ontsnappen.
Alle slaapkamers zijn verboden terrein. En omdat de tweeling een kamer deelt, is er nu een tent in de woonkamer verrezen die fungeert als geheime werkplaats. Nou ja, “werkplaats”… ik vermoed dat er vooral Donald Ducks gelezen worden.
‘Ik ben inspiratie aan het opdoen!’
Alsof dat allemaal nog niet genoeg was, besloot iemand óók nog een legpuzzel op tafel te gooien. De bewegingsruimte in huis is inmiddels vergelijkbaar met die in een overvolle trein tijdens spitsuur. Je schuifelt, je draait, en je hoopt dat je niet per ongeluk een kamerplant omver trapt of in een half-af surprise stapt.
Als ik me door de was in het trapgat geworsteld heb (overal hangt tegenwoordig was te drogen. Alsof er mensen in huis bij zijn gekomen) bots ik boven op de zoon van veertien. Hij staat voor zijn eigen dichte slaapkamerdeur, sorry: geheime werkplaats.
‘Niemand mag erin. Ook ik niet. Het is té geheim.’
Zelf heb ik het mezelf de afgelopen jaren niet makkelijk gemaakt: Monsterboeken, pratende minions. Ik heb de lat zó hoog gelegd dat ik hem niet eens meer kan zien. En dus zit ik nu wat karton te vouwen in de hoop dat het vanzelf een vorm krijgt. Op Pinterest kijk ik niet meer. Wat daar wordt getoond is genoeg om meteen van in een existentiële crisis te raken. Gelukkig draai ik mijn hand niet om voor een gedicht.
Dit is Sinterklaas: stress, chaos, lijm, kinderen die fluisteren achter dichte deuren, en overal in huis dat borrelende gevoel dat er iets zit aan te komen.
Ik vouw nog maar eens een Amazondoos binnenstebuiten. Uiteindelijk komt het allemaal goed. Zelfs als de cocktailprikkers nooit meer teruggevonden worden.
