De donkere dagen voor kerst hebben iets samenzweerderigs. De kerstvakantie is als een warme deken die niet netjes wordt ingestopt, maar gewoon over ons heen wordt gegooid. We slapen uit. We maken schaamteloos legpuzzels. En we ontdekken opnieuw dat zelfs vrede op aarde zijn grenzen kent.
Want in dit huis bestaan er twee legpuzzelkampen. De ene factie gelooft heilig in orde: stukjes op kleur gesorteerd, rand eerst, structuur, beleid, langetermijnvisie. De andere groep werkt volgens het principe van gecontroleerde chaos: dit stukje voelt hier goed, ook al ligt het voorlopig nergens aan vast.
‘Je maakt het alleen maar moeilijker,’ zegt de één.
‘Misschien, maar het is wél leuker,’ zegt de ander.
Iemand krijgt lichte TIA-verschijnselen. Een ander zucht diep. De kerstvrede wankelt, maar de rand is af.
Het is het soort passief-agressieve gezelligheid dat prima gedijt in een huis waar de zon al ondergaat voordat de laatste ontbijtkruimels zijn opgeruimd. Maakt niet uit, we hoeven nergens heen. Dat is maar goed ook, met een kind dat op krukken als een ongeleid projectiel tussen de puzzeltafel en de koelkast laveert.
‘Het is wel even chill dat ik niks móét,’ merkt de zoon van veertien op, terwijl hij drie puzzelstukjes tegelijk probeert te passen.
‘Praat voor jezelf. Ik moet gewoon de hele dag werken,’ zegt de broer van vijftien.
‘Daar kies je zelf voor.’
‘Ook weer waar.’
En na lange dagen in drukke supermarkten heeft zelfs hij nog tijd over voor kerstvakantie, want daar komen de Lego-dozen. Als we vertragen, doen we het grondig. Geen half werk. Zodra het donker wordt, voelt dat als een prima moment voor nóg een kerstfilm.
Vroeger moest je geluk hebben: hopen dat ‘ie op tv kwam, of dat die ene videoband per ongeluk nog in de kast stond. Nu neem je gewoon een weekje proef op een willekeurige streamingdienst en kun je elke Hallmark-kerstfilm ooit gemaakt kijken, gewapend met een kerstbingo-kaart.
Wollen jas die eigenlijk niet winterproof is? Check.
Opengedragen in de sneeuw? Check.
Helikoptershot van een dorpje in Maine met een gezellig versierde gazebo? Check.
Kerstkoortje op het plein? Check.
Snelle zakenman die ontdekt dat er meer is dan geld? Check.
‘Papa, hij gaat straks in dat dorp blijven wonen hoor,’ wordt er al na tien minuten voorspeld.
‘En hij krijgt verkering met die vrouw van de bakkerij,’ vult een ander aan.
Bakkerijtje? Uiteraard. Check.
De puzzel komt af. Rechtsom of linksom. De film eindigt zoals verwacht. Check.
Morgen precies hetzelfde, maar dan met een iets minder voorspelbare kerstfilm. (Grapje. Alle kerstfilms zijn voorspelbaar. Dat is het punt.) De krukken blijven een gevaar voor de openbare veiligheid, de Lego blijft liggen. Andere puzzel, zelfde discussie. De doos belooft 1000 stukjes, maar we weten nu al dat het er 997 zijn. Ergens onder de bank liggen de ontbrekende drie, gezellig naast een paar Lego-steentjes.
