He, hoe gaat het?

‘Hé, hoe gaat het?’

Ik laat een video aan de dochter van veertien zien. Omdat ik al weet wat er gaat gebeuren. @Barbamarcish smeert twee boterhammen met chocopasta, legt ze verkeerd op elkaar, pakt ze vast in de pasta en neemt een hap van het droge stuk.

‘En nu? Hoe gaat het nu met je?’ vraagt hij tussen het kauwen door.

‘Waarom doe je me dit aan?’ griezelt ze, ‘je bent mijn vader! Je hoort me hier juist tegen te beschermen!’

Ze probeert het beeld fysiek af te schudden.

De meivakantie is begonnen. Of nou ja, half. De jongens zijn al vrij, de meiden nog niet. Het huis bungelt deze week ergens tussen zondagmiddag en maandagochtend in. De ene helft ligt uitgestrekt op de bank alsof het leven een pauzeknop heeft, de andere helft stampt ’s ochtends de trap af met een broodtrommel en lichte tegenzin. Een soort gezinsmatige jetlag, zonder dat iemand ergens heen is geweest.

Ook hebben ze nu bijbaantjes bij de supermarkt. Leuk, maar vermoeiend. Voor ons. Want binnen de kortste keren verandert het in een onderlinge concurrentiestrijd. Het gaat niet om salaris of werkomstandigheden, maar om welke de beste aanbiedingen heeft.

‘Bij ons is de paprika deze week 79 cent.’

‘Ja, maar wij hebben 1+1 gratis op chips.’

Het is net een live versie van de folder. Eigenlijk ideaal, want die folders krijgen we toch niet meer. Die verdwijnen tegenwoordig rechtstreeks in het slootje langs de Ruigekade, ergens tussen de wilgen en normaal fatsoen. Maar goed, dat is een ander verhaal.

De tuin staat vol met boshyacinten. Een paarsblauwe invasie die elk jaar een klein beetje verder oprukt. Ze zijn eigenwijs, groeien waar ze willen en trekken zich niks aan van de indeling die wij in gedachten hadden. 

Ondertussen bloeit er ook iets anders in huis: het podiumvirus. De jongste zoon deed mee in de schoolmusical Grease. Eén van de weinige jongens. Je zag het bijna gebeuren: zijn marktwaarde schoot omhoog nog vóór het doek open ging. Vraag en aanbod.

Een week later huppelde hij alweer als een verliefde Romeo op het toneel. Ik zat te kijken en dacht: waar komt dit ineens vandaan? Wanneer is dit kind veranderd in iemand die een podium durft te claimen?

De dochter van elf zit midden in de voorbereidingen voor haar eigen eindmusical. In het grootste geheim.

‘Je mag niks weten.’

‘Alleen welke rol je hebt.’

‘Nee.’

‘Echt helemaal niks?’

‘Niks.’

We leven inmiddels in een huis vol halve zinnen en plotselinge stiltes als wij de kamer binnenlopen. Over een kleine twee maanden is het voorbij. Basisschool: afgerond, opgeborgen, klaar. Wat ervoor in de plaats komt, dient zich al voorzichtig aan. Snuffelstages. Eerste baantjes.

Dus als de jongste dochter vraagt of we een potje tackle-ballet doen, zeg ik geen nee. Ik weet inmiddels dat je dat soort uitnodigingen niet parkeert voor later. Later bestaat niet. Ik neem de eerste positie in. Dan maar een verzwikte enkel een paar weken.

‘Plié!’ roept de dochter van elf en valt aan.

Een minuut later word ik uitgeschakeld met een venijnige five knuckle shuffle, onder een luid gejubelde ‘John Cena!’. Ik kijk op naar de dochter van veertien die verveeld op de bank ligt toe te kijken.

‘Hé,’ zeg ik, ‘ik wil je wat laten zien,’ en frommel mijn telefoon vanonder mijn gekneusde heup.

Ze kijkt even enthousiast op, maar dan verandert haar blik meteen.

‘Ik zie het aan je gezicht. Het is die zieke gast weer, hè?!’

‘Hé, hoe gaat het?’ klinkt het uit mijn telefoon en ze ziet nog net hoe @Barbamarcish een zak popcorn leegschudt in een schaal en een bus slagroom pakt. Dan rolt ze van de bank af en vlucht de kamer uit, half lachend, half walgend. 

De rode draad van deze fase: ze groeien weg, maar kijken nog net even om. Ik kijk naar mijn telefoon, waar het filmpje opnieuw begint. Vaderschap in deze jaren is precies die boterham van Barbamarcish: je pakt het verkeerd vast, je zit onder de rotzooi en je neemt regelmatig een hap van het droge stuk. Maar je kauwt stug door. 

Ik grinnik en kijk naar buiten. Tussen de paarse wolk van boshyacinten groeit een eigenwijs steeltje met witte bloemen. 

Hoe het gaat? 

Best wel goed eigenlijk.