Bourgondische dagen

Als God in Frankrijk. Het is een cliché. Maar goed, clichés zijn clichés om een reden. Dit is hoe vakantie bedoeld is. De dagen vertragen. Het uitzicht wordt weidser, maar de wereld kleiner. 

De dochter van dertien bungelt in de hangmat en leest gestaag door een stapel van veertien boeken heen. De broers spelen een potje beach ball. 

‘Als we de honderd halen, slaan we hem de ruimte in!’

De jongste dochter maakt foto’s van blauweregen takken die als dansers in elkaar verstrengeld zijn, van een vergeelde schommel in de avondschaduw, maar vooral van zonsondergangen. 

De dagelijkse klusjes zijn zelfs leuk hier. Onderweg naar de Bac de Tri is het een wedstrijd om geen waakhond onderweg te laten aanslaan. We lopen op tenen, knikken beleefd naar elke hond alsof we toevallig langskomen.

‘Als we dit halen, krijg ik een croissant,’ fluistert de jongste.

‘En als er toch een blaft?’

‘Kom op pap. Een beetje vertrouwen.’

Als we –succesvol– terugkeren heeft de dochter van dertien alweer een boek uit en staat bij het tuinhek. Nieuwsgierig komt een witte koe met kalfje op haar af.

‘Ze herkent me,’ zegt ze, en aait een koe over haar brede voorhoofd. Er gaat niets boven wat natuur om te aarden.

De beachbalset ligt nu in de hangmat, want de zoons zijn inmiddels op jacht naar hagedissen en slangen.

‘Ik zie er één!’ roept de oudste.

‘Maat, dat is een tuinslang.’

‘Dat zeg ik toch. Slang.’

Vanaf dat moment is alles een slang. Een stuk touw, een scheur in de muur, een schaduw in het gras. Allemaal slangen.

Mama zit intussen met een puzzelboekje op schoot. Puzzelboekjes, ook zoiets dat alleen op vakantie bestaat. De leuke puzzels maakt ze meteen, de stomme slaat ze zonder pardon over. Daar heeft ze geen tijd voor in haar leven. Zelfs niet op vakantie.

‘Ha,’ zegt ze, terwijl ze een pagina omslaat naar een superdoorloper, ‘dit is wél een goeie.’

De oudste zoon kijkt op: ‘Slang?’

‘Ja,’ zegt mama zonder op te kijken. ‘Een hele lange.’

Ik laat me weer zakken in een tuinstoel en kijk uit over heel Bourgondië, glooiende heuvels strekken zich uit richting een majestueuze zonsondergang. Lokaal rood wijntje erbij. Stukje Comté. God in Frankrijk.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *