Surprisechaos
Het is weer die tijd van het jaar waarin de middenstand ons wil influisteren dat we al druk aan de kerstkransen moeten, maar rustig aan, mensen. Laat Sinterklaas eerst even zijn schoenen uitzetten. Ik moet zelf nog een paar cursussen rijm verzorgen, en thuis zitten we nog tot onze oksels in de jaarlijkse kartonstorm. Wij […]...
griep en pompoenkoekjes
Weer een vakantie, weer een ziekenhuis. Het is inmiddels bijna een traditie; een sombere running gag van het gezin. De nacht is nog niet voorbij of we zitten al op plastic stoelen, met een arts die je aankijkt met die vermoeide blik van ik weet het ook niet meer. Je hebt drie nachten slaap gemist, […]...
3 oktober
3 oktober is niet meer zoals vroeger. Wat zeg ik? Het is niet eens meer zoals vorig jaar. De puber van vijftien maakt zijn eigen plannen. Hij staat niet meer om acht uur ’s ochtends in het Van der Werffpark, Wim de Ru of geen Wim de Ru. De zweefmolen op de nostalgische kermis heeft […]...
Pubers
September is een soort rituele overval: ouderavonden buitelen over elkaar heen, mentoren draaien bevlogen een powerpointje af over regels en overgangsnormen waarvan je denkt: waarom delen jullie dit niet gewoon met de leerlingen? Die moeten er immers iets mee. Ondertussen legt de mentor uit dat ik via Magister kan volgen hoe mijn kind ervoor staat. […]...
Zomervakantie, dag 88
Sommige dagen loopt het allemaal als een Zwitsers uurwerk. De een kampeert in de tuin met het buurmeisje, de ander bakt red velvet-taarten met een vriendin, er wordt een fiets gepakt richting strand of een AH-shirtje aangetrokken voor een middagje vakken vullen. Iedereen blij, iedereen weg. Andere dagen is er niets. Helemaal niets. En dan […]...
Bourgondische dagen
Als God in Frankrijk. Het is een cliché. Maar goed, clichés zijn clichés om een reden. Dit is hoe vakantie bedoeld is. De dagen vertragen. Het uitzicht wordt weidser, maar de wereld kleiner. De dochter van dertien bungelt in de hangmat en leest gestaag door een stapel van veertien boeken heen. De broers spelen een […]...
Tekenclub
Soms spoelt er ineens zo’n oude gewoonte aan, als een schelp op het strand. Tekenclub. Ooit ons huiselijk hoogtepunt tijdens de pandemie, toen we met z’n allen binnen zaten en de muren dichterbij leken te komen, pakten we potloden en stiften. Iedereen die in huis was (iedereen, want het was lockdown), mocht meedoen. De dochter […]...
Stad in smeltstand
De lucht boven ons trilt als een fata morgana in de Sahara. De thermostaat staat op standje wanhoop. De bruggen hangen roerloos, vastgeklemd door uitzettend staal, klem in hun eigen scharnieren, alsof iemand ze met verkeerde lijmsoort aan elkaar heeft geplakt. Alle tuinslangen van de wereld spuiten dit niet los. Wie met zijn bootje de […]...
Vogel van folie
‘Papa, de mixer zegt geen klik als ik de stokjes erin duw.’ ‘Ja, dat klopt.’ Ze gelooft er maar weinig van. ‘Nou, ik hoop maar dat het goedkomt.’ En dat van een meisje dat gisteren nog zelfverzekerd lenzenvloeistof en bakpoeder op het aanrecht stond te roeren alsof ze stage had gelopen bij Breaking Bad. ‘Wat […]...
Pedelg in houtskool
Het begon allemaal als een onschuldig uitje, een zondagmiddag met de dochter van tien door de wind op de fiets naar een open workshop modeltekenen bij de kunstenaarsvereniging. Geen inschrijving nodig, gewoon naar binnen wandelen en je potlood of houtskool tegen een vooraanstaand stadsgezicht zetten. Want de modellen waren niet de minsten: de burgemeester zat […]...